Sevmek rengarenk bir resim gibi inceden inceye işlenir yüreklere. Yüreğin tuvaline umutlar çizilir önce, düşlerle boyanır sonra, usulca… Dolambaçsız bir yoldur sevebilmek. Ve bir o kadar da basittir. Çünkü nedeni yoktur sevmenin. Hesapsız, yalansız gelir, sesizce fısıldar bıraktığı umutları. Öyle bir yoldur ki sevgi, sonu gelmez itriraz görmedikçe. Zaten yürek, gönüllü değildir sevgiye itiraz etmeye. Nefretin esiri olanlar hariç elbette. Sevgi karmaşıktır bir yandan, bir yandan da yapılabileceklerin en kolayı. Öyle yada böyle sevgi sonsuzdur işte. Olanaksızlıklara meydan okur, zavallı yalnızlığa. Çaresizliği yakar sevmek. Deli poyrazlarda savurur küllerini pişmanlığın. Ve birçok kez kapıyı çalan garip insanların.
            Yaşama hazzının, güvenin, mutluluğun habercisidir sevmek. Yasaklanmışın alacakaranlığında doğar bazen sevgi. İnsanı yeniden çocuk yapan bakışlar ekler gözlere. Kızıla çalan umutsuzluktan sıyırır insanı sevgi. Ünlemler, dualar, ağlamalar ve telaşlar arasından çıkar gelir. Sevgi öyle garip bir şey ki… Masum bir bakıştadır bazen. Bir ananın yüreğindeki telaştır çocuğuna dair, onun için feda edebilmesidir her şeyini. Birkaç damla gözyaşıdır  bazen yanaklardan süzülen. Bir çocuğun gözlerindeki ışıltıdır sevgi. Sevgiyi paylaştıkça artar mutluluk, sevdikçe özgürleşir insan. Pişmanlığa yer yoktur sevmelerde.  Ve acılar, dertli sayfalar kapanır sevginin masumiyetinde. Bir tiyatro oyunu gibi sevmek, sahneye sadece mutlulukları yansıtan ve ulaşılmaza uzanan düşleri. Sevgi yaşamaktır ve hayatı yaşayabildiğin kadardır sevebilmenin ölçüsü.
            Değişiklik gösterir sevgi insanların kişilik özelliklerine göre. Her insanın bakış açısı farklı olaylara elbet. Tepkileri, beklentileri, umut ettikleri bambaşka. Ve bu başkalıklar değişir zamanla. İnsanlar yenilerler kendilerini. Fikirlerini, düşüncelerini değiştirebilirler zamanla. Değişmeyen tek şey değişim değil midir hayatta? İnsanlar değişirken sevdiği  şeyleri de değiştirir peşi sıra. Değişen değerler hayatımızın zenginliği olarak kalırlar yanımızda.