PANDEMİYLE YAŞAMAK
Tuğba Yaman

Tuğba Yaman

TUĞBA YAMAN

PANDEMİYLE YAŞAMAK

26 Nisan 2021 - 17:51

Hayatımız virüsten önce ve sonra diye ikiye ayrılmış durumda. Bir senedir bitmek bilmeyen bir pandemi döneminin içine hapsolduk. En kötüsü de vaka sayılarının azalmasını beklerken hızla artması. Vaka sayılarının normalde hastaları ifade etmesi gerekirken bu duruma o kadar alıştık ki her gün açıklanan verileri insan canı olarak değil de beş haneli rakam olarak görmeye başladık. Hatta toplumun bir kısmı artık tabloya bakma gereksinimi duymuyor bile. Ne de olsa ateş düştüğü yeri yakıyor. Özveriyle çalışan sağlıkçılarımız bu ateşin tam ortasında. Onlar halen devam eden pandemide, hastaları sağlıklarına kavuşturmak için canla başla çalışıyorlar.
 
Bizler için cenazeler ve düğünler çok önemlidir. Verdiğin değeri göstermenin bir diğer şeklidir. Çünkü insan, cenazesinde ve düğününde dostunu görmek ister. Ne de olsa acı paylaştıkça azalır. Düğünlere ise sevdiklerimizin mutluluğuna ortak olmak için katılırız. Peki ya korona virüs hayatımıza girdikten sonra ne oldu? Halen içinde bulunduğumuz bir yılı aşan pandemi döneminde binlerce kayıp verdik. Katılabildik mi sevdiklerimizin cenazesine? Ortak olduk mu onların acılarına? Düğünler, cenazeler, en önemli günler boş kaldı. İnsanlar insansız kaldı. Herkes kendi kabuğuna çekildi. Okullar kapandı. Çalışma şeklimiz değişti, evden çalışma arttı. Sosyal medya gündemimize daha çok girdi. Televizyon, internet, habercilik, medyaya ilgi arttı. Evde kaldıkça okumaya, öğrenmeye daha çok zaman ayırdık. Gündemden uzak kalmamak, gündemi takip edebilmek için daha çok haber izleyip, daha fazla okumaya başladık.
 
Gündemin değişen hızıyla birlikte haber sayısında artış meydana geldi. Pandemi döneminde yayınlanan haberler ile pandeminin ekonomik boyutunu işletmecilerinden, esnaftan dinliyoruz. Tabi bir de işin psikolojik boyutu var. Hayat tarzımız, çalışma şeklimiz nasıl değiştiyse insan psikolojiside değişti. Bu virüs ne zaman bitecek? Sevdiklerimize tekrar eskisi gibi sıkı sıkı sarılabilecek miyiz? Dışarıda birisi hapşırdığında virüslü olduğunu düşünüp oradan kaçmayı ne zaman bırakacağız? Yoksa covid-19 ile yaşamayı öğreneceğiz ve virüsten önceki hayatımız hatıra defterine mi dönüşecek? Pandemiden önceki hayatımızı değil, ben pandemi döneminin anılara karışmasını umut ediyorum. Ancak bu o kadar kolay olmayacak. Şartlar değiştikçe bizler de değişiyoruz ve yaşantımız şimdiden farklı bir hal almaya başladı. İnsanın bir şeye alışması için 66 gün geçmesi gerekirmiş. Biz bu kotayı çoktan doldurduk bile. Değiştik, çok değiştik ve bu değişime alışmaya başladık.
Anlaşılan bir süre daha maske takmaya, evde kalmaya devam edeceğiz. Sizlerde evde kalın, sağlıkla kalın. Güzel günler er ya da geç gelecek inanıyorum. Hastalara şifa diliyorum…
 
 

YORUMLAR

  • 0 Yorum