ŞEMDİNLİ-DERECİK ÜÇGENİ'NİNDE KURTARILMIŞ BÖLGE HEVESİ (11)

Bir önceki yazı: Eylem öncesi bölgede korku ve baskı sağlanmıştı 1984 yılı Ağustos ayında başlayan PKK terör örgütünün ilk eylemleri sonrası operasyon ve aramalarda önceliği ve ağırlık noktasını Eruh’a vermiştik ama Şemdinli bölgesi ile ilgili önemli ve daha acil istihbarat bilgileri almaya başlamıştık. MİT’in de doğruladığına göre; terör örgütünün Şemdinli güneyinde Derecik Üçgeni denen bölgeyi sözüm ona kurtarılmış bölge olarak ilan edeceği yolunda bilgiler alıyorduk. Bu konuda mevcut bilgileri ve Karargah olarak yaptığımız değerlendirmeyi dinledikten sonra Kolordu Komutanı beni de yanına alarak helikopterle Siirt’ten Şemdinli’ye yola çıktık. Bölgeden sorumlu Hakkari J.Alay Komutanı ve merkezi Van’da olan J.Sınır Tug.Komutanı Tuğg.Sancar orada bizi bekliyor idi. O dönem itibarı ile Şemdinli’de Sınır Tabur Karargahı,İlçe J.Bl. ve Askerlik Şubesi dışında hiçbir muharip birlik yoktu.Teröristler Eruh’un basıldığı 15 Ağustos gecesi burada da Tabur Karargah binası ve lojmanları silahla taramıştı. O tarihte Şemdinli vadi içerisinde tek bir yol kenarında dizili az sayıda binadan oluşan köy kadar küçük bir yerden ibaretti. Sevindirici ki buradaki olayda herhangi bir kaybımız yoktu. Psikolojik sorunları olan Jandarma Sınır Tabur Komutanı Bnb. moral açısından çökmüş nerede ise yönetim kabiliyetini yitirmişti.Yine de olanları ve elde işe yarayacak bilgileri tüm ayrıntıları ile bize aktardı.Bölgede destek alabileceğimiz kişiler hakkında da faydalı bilgileri bizimle paylaştı.Tedavisi için Komutanlar kendisini helikopterle beraberlerinde götürdüler. Geçici bir tedbirdi ama Kolordu Komutanı o dönünceye kadar da beni Van merkezli Sınır Tugay Komutanı emrinde bölge sorumlusu olarak görevlendirdi.Alışık olduğumuz emir komuta düzenine uymayan bir durumdu ama o an için orada hazır bulunan tek Binbaşı ben idim ve Diyarbakır’daki Kolordu Komutanı ile doğrudan temasta olabilecek biri idim.Emrine gireceğim Tugay Komutanı açısından da bu görevlendirme en azından o an için onun da işini kolaylaştıran uygun ve kolay bir çözümdü.Takviye kuvvetler gelinceye kadar Şemdinli’de beraber çalışacağım tek subay Tabur Karargah Bölük Komutanı devre arkadaşım J.Yzb.Adnan ULUTAŞ’tı. Süratle bölgeyi tanımak için önce en hassas bölge olan Derecik istikametine sonra da Cevizdüzü,Koçyiğit ve Harmanlı bölgelerine gittim.Zamanı geçtiği için bir çoğu değerini kaybetmiş MİT ve Emniyet kaynaklı haberleri ve yöreden topladığımız bilgileri gece gündüz değerlendiriyor,bölge halkı ile de görüşerek durumu anlamaya ve bölgedeki faaliyetlerimizi düzenlemeye çalışıyorduk.El yordamı ile terörle mücadeleye başladığımız bu ilk dönemde Derecik’ten Ferhan ve Dayısı’nı, Yayladere’den ise Selahattin ve kardeşleri ile ismini şimdi hatırlayamadığım bir çok insanın operasyona katılmak dahil bizlere verdiği büyük desteği unutmak mümkün değildir.Sınırın hemen yakınında ve Irak tarafındaki kritik alanlar ( Ziti-Bedav v.s gibi ) dahil tüm bölgede bize bir şekilde klavuzluk edip destek oldular. O zaman için sınırımıza yakın kesimlerde daha ziyade Peşmerge’ler hakim durumdaydı. Bu bölgelerde terörist etkinliği zaman içerisinde artmış ve terörist kampları daha sonra oluşmuştu.Sırım gibi boyu,yakışıklılığı ve kendine olan güveni ile halen gözümün önünde olan Derecikli Ferhan’ı ve dayısı Tahir Bey’i kısa bir süre sonra teröristlerin köy çevresinde ne yazık ki öldürdüklerini haber alınca yıkılmıştım.Bölgedeki ilk Şehitlerimizdi. Bize yardım ettikleri yani Devlet’in yanında oldukları için öldürülmüşlerdi.Bölge halkı ile irtibatımızı kesmek amacı ile bir şekilde ibreti alem için hem de güçlü,sevilen efsane bir genci hedef alıp kalleşçe vurmuşlardı.Nur içerisinde yatsın.Kendimi de sorumlu hissettiğim için gerçekten çok üzülüyordum.Vatan için Şehit oldular deyip,ailelerin sırtlarını sıvazlayıp bırakamazdık.Onlara kalıcı bir yardım için ne yapabilirdik, bilmiyorduk ve çaresizdik. Bu bizim için ciddi bir sorumluluktu, mutlaka bir çözüm bulunmalı idi ve vatandaşlarla olan ilişkilerimize de çok dikkat etmemiz gerekiyordu. Sanırım Ağustos ayı sonlarında idik.Nevşehir J.Komando Tabur’u bölgeye intikal etmiş ve nihayet güçlü bir muharip kuvvete kavuşmuştuk.Mücadelenin başlangıcı saydığımız bu ilk dönemde geçici bir teşkilatlanma içerisinde sadece bir tabur kadar kuvvetle kendimizi güçlü hissediyorduk.Tabur Komutanı Yzb.Zeynel ile tüm görevleri koordine ediyor ve bu dağlık bölgede kontrolu sağlamaya çalışıyorduk. Günümüzde Cizre,Nusaybin,Silvan gibi bazı yerleşimlerde kurtarılmış bölgeler iddiasında olan ve etrafı yakıp yıkan terör örgütü,görüldüğü gibi bu hevesini daha terörün başladığı ilk günlerde bile sınır boylarında da denemek istemiştir.Zaman içerisinde değişik tarihlerde özellikle Cizre ve çevresindeki kurtarılmış bölge teşebbüslerine Ülkemiz’in en ücra köşelerinde dahi fırsat verilmemiştir.Bu Ülke’nin yaşadığı acı tecrübeler sonucu gerçek amacı anlaşılan ve bilinen terör örgütü hiçbir zaman sözde “Açılım “ ve benzeri söylemler ile cesaretlendirilmemiş ve tüm girişimleri özellikle bölge halkı açısından daha işin başında en az zarar ve zayiatla kısa sürede sona erdirilmiştir. Ülkemizdeki ve komşu coğrafyalardaki gelişmeleri görmekten ve değerlendirmekten yoksun olan ve geçmişi suçlayan iktidar sahipleri şunu anlamalı ve bilmelidir ki;Geçmiş mücadelelerin hiçbirinde ne Devlet ne de Vatandaşlarımız bu günkü kadar kayıp,zarar ve ziyan içerisine girmemiştir.Güven ortamı hiçbir zaman bu kadar uzun süreli bozulmamış ve bu kadar tehlikeli bir çıkmaza da girilmemiştir. Bu Devlet’in geçmiş tecrübe ve birikimlerini dikkate almayan hatta geçmişte mücadele edenlere olmadık yakıştırmaları ve suçlamaları yaparak oy uğruna “ Açılım ” diye,ortaya çıkan siyasiler bugün kendi hatalı tutum ve duyarsızlıkları sonucu ortaya çıkan içerideki ve komşularımızdaki bu kötü manzara karşısında oturup yahu “ Biz ne yaptık ” diye düşünmeleri ve geçte olsa geçmişte yapılanlardan ders almaları gerekir. Bir sonraki yazı Şemdinli’de ki gelişmeler

Ali İhsan Gürcihan