Kırmızı gün

Gökhan ATEŞ

Ağlamaklı topraklardayız…

Dokunsan ağlayacak milyonlarca insan var…

Onlardan biri de belki biziz, belki eşimiz, belki anne babamız, belki çocuklarımız, belki komşumuz, hısım akrabamız…

Dokunsak, dök içini desek acısında boğulacağımız milyonlarca insan…

Bunlar hep paylaşmamaktan, paylaşamamaktan…

*

Öfkeli topraklardayız…

O kadar ki, yeşile, maviye, beyaza düşman olan herkese sessiz ve küçük harflerle konuşmak zorundayız…

Yoksa öfkenin kurbanı olur kalemlerimiz…

Kalem yazmak zorunda oysa

Akılsa düşünmek…

Fikir yürümek zorunda…

Korku ise bitmek…

*

Yeşiller kırmızıya döner o an…

İnsanlar kırmızıya…

Tarih kırmızıya döner…

Bugün kırmızıya…

Acılar siyah, nefesler sık, gülüşler yarım belki de hiç…

Canlı canlı patlar ülkemin göz pınarlarında bomba…

Anne karnındaki çocuk anneyle beraber ağlar…

Baba işten eve tenhadan gider…

Bir çocuk sokaktaki özgürlüğünü kaybeder…

Korku yemeğin kokusuna siner…

Sofranın tadı kaçar!

Sohbetin tadı, çayın demi, kahvenin telvesi bile fala durmaz…

Televizyondaki, radyodaki müzik dünkü gibi keyifli keyifli çalmaz…

*

Ama biz!

Sen ben değil; biz umuda aşığız kardeşim…

“Umut” bize pas verir mi bilmem ama;

Yakamızı bırakmadığı ve bırakmayacağı kesin…

*

Umut etmekten ve güzel günler göreceğimize inanmaktan sakın vazgeçmeyin!

Doğum sancıları bunlar…