Mültecilerin çilesi ve Türkiye                                                                                                                                                            

Recep Çınar

Mülteci, bir başka yere veya ülkeye sığınan kimselere verilen ad. Bu sığınma tabii ki keyfi değil! Ya bir iç savaş veya istila… gibi hallerde insanlar doğup büyüdükleri ülkeleri terk etmek zorunda kalırlar. İkinci bir şıkkı da yoksul olup daha güzel yaşam şartlarına kavuşmak için. 1800’lü yılların son çeyreğinde Osmanlı Rus savaşı (93 harbi), 1900’lü yılların başlarında (Balkan savaşları) Balkanlardan ülkemize göç eden, elverişsiz şartlarda yapılan göç esnasında 100 binlerin yollarda hayatını nasıl kaybettiklerini kitaplarda okur veya eskilerden dinleriz.

“Tarih, tekerrürden ibarettir” derler.  Bu tekrar günümüz dünyasında sürekli yaşanıyor. Komşu ve kardeş ülke Suriye’de süren/sürdürülen iç savaşta 3 milyonu Türkiye’ye olmak üzere 5 milyon insan çeşitli ülkelere mülteci olarak sığındı. Uluslararası Göç Örgütü’nün açıklamasına göre, Avrupa’ya kara ve deniz yoluyla ulaşan mülteci sayısı bir milyonu aştı. Yeni bir hayat yolculuğunda hayatını kaybedenlerin sayısıysa 4 bine yakın. Kâinatın yaratıcısı yüce Allah, yarattığı her canlının rızkını verir. Ama insan kanıyla beslenmeye, toplumları sömürmeye alışmış bir takım zihniyetler haklarına düşen pay ile yetinmezler. Kan dökerek cana kıyarak başkalarının rızkına da sahip olmak isterler. Onlar için insanın değeri bir hurda otomobil kadar bile değildir. Allah’tan korkmayanlar, her şeyin bu dünyadan ibaret olduğunu sananlar insanlık tarihi boyunca bu katliamları yapa agelmişler, günümüzde de devam ettirmektedirler.                                                                                                     PAROLALARI : İster ülkende yaşa,  istersen göç et; sömürüleceksin!BİRLEŞMİŞ MİLLETLER RAPORUNA GÖRE;

2014 yılında Dünyamızda bir yılda 18 milyon insan açlıktan öldü. Dünya nüfusunun %11’i yani 800 milyon insan yetersiz besleniyor. Açlık çeken her 5 kişiden 3’ü kadın. Beş yaşın altında hayatını kaybeden çocukların yarısı açlık nedeniyle vefat ediyor. Her yıl yaklaşık 6 milyon çocuk, yani günde 16 bin 500 çocuk yetersiz beslenme veya açlık sebebiyle hayatınıkaybediyor. Aynı rapora göre gelişmekte olan ülkelerde yaşayan her 4 çocuktan 1’i yetersiz kiloya sahip. Dünyada her yıl bütün dünya nüfusunu doyuracak kadar gıda üretiliyor ancak bu gıda israf edilmekte. Sahraaltı Afrika’da yaşayan her 4 kişiden 1’i açlık çekmekte. Tüberküloz, AİDS ve sıtma nedeniyle ölen insanların toplamından daha fazla insan açlık sebebiyle ölüyor. Yoksul ülkelerde bir çocuğun günlük gıda masrafı sadece 65 kuruş imiş!  

ÇÖZÜM; Adil bir Düzen ve adil paylaşım. İslam Birliği, İslam Kardeşliği.

 

Ülkemizdeki 3 milyon mültecinin hangi şartlar altında yaşadığını medyada acıyarak, üzülerek izliyoruz. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın son açıklamasına göre bu güne kadar mülteciler için harcanan para 10 milyar dolar

(30 milyar TL). Ülkeleri karıştırılan, yakılıp yıkılan bu insanlara kucak açmamız her şeyden önce bir insanlık görevidir. Eyvallah! Peki, ABD’ye Hava ve Deniz Limanlarımızı açarak bu insanların ülkelerini tarumar ettirmemiz neyin nesi? İşin başında devreye girip bu savaşı ve göçü önleyebilirdik. Ama maalesef daha ilk günden ipler koparılarak görüşme ortamı yok edildi.

Güneydoğuda terörün tarumar ettiği şehirlerin yeniden yaşanabilir hale gelmesi için henüz bir maliyet çıkarılmadı. Bunun rakamı da milyarlarla ifade edilecek boyutta. Bu yıl ödenecek 56 milyar borç faizini de eklediğinizde, “bu ülke nereye gidiyor? Bu yükün altından nasıl kalkarız”  diye düşünemiyorsak basiretimiz bağlandı demektir!

 

Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı’nın 30 Nisan 2016 tarihi itibarıyla yayınladığı Merkezi Yönetim Brüt Borç stokumuzun 682,7 milyar TL olarak gerçekleştiği belirtiliyor. Harca harca bitmez!  Pardon! Öde öde bitmez! Şeker Fabrikalarımızın bir kısmı satılmamıştı, şimdi o kalanların da satışı gündemde.

 

Borç yiğidin kamçısıymış!  Bir taraftan borçlanmaya, diğer taraftan da halkın sırtına yeni vergiler yüklemeye devam. Üçüncü bir çıkış yolu var mı?

Dostça kalın…