Müslüman, yaşar be kardeşim!  

 

“Müslüman noel kutlamaz” etkinlikleri başladı canlar.

Şaşırıyorum aslında, hala ve hala İsa “peygamber”e dinsiz diyen çıkmadı.

Bizden olmayanı sevmeyiz çünkü.

Yoktur tahammülümüz.

Aynı düşünecek, aynı inanacak, aynı uygulayacak.

“Ama onlar da Allah’a inanıyor” dersin

“Olsun ama namaz kılmıyor” cevabını alırsın.

Namaz kılmak ya da oruç tutmaktır çünkü standardımız.

Ramazan ayında su içti diye adam döveriz ama hemen bir saat sonra muhabbet arası, “İslam’da zorlama yoktur, hoşgörü dinidir arkadaşlar” deriz.

 

“Evet hırsız, çalıyor olabilir ama dinine düşkün vesselam” mantığı da buna dayanır.

Ya da;

“Evet katil, öldürüyor olabilir ama dinine düşkün vesselam”.

 

Bu örnekleri elbette çoğaltabiliriz ama gerek yok.

Anlatmak istediğim basittir çünkü.

 

Müslüman, noel kutlamaz diyorsun.

Tamam ağabeycim noeli değil de yılbaşını kutlarız biz de olmaz mı?

Herhangi bir umut ritüelidir çünkü.

Uzaktan bakarsan, sıradan bir günden farklı görünmez ama sevinçtir aslında.

Hele de geçilen sene, kötü geçmişse.

Aldığın piyango biletinden tut, gece oynadığın tombalaya kadar her noktasıyla umut arz eder.

Sanki o gecenin sabahında, son model at arabalarına dönecek tüm balkabakları.

Anne yemeklerindeki zirveler, babayla karşılıklı vurulan kadehler.

Torbadan çıkan sayı varsa iki kişide, paylaşımı sağlayan fıstık kabukları.

 

Ve aslında düşünülmesi gereken şudur.

Bir çocuktan yılbaşı resmi çizmesini iste, sana lapa lapa yağan kar çizsin.

Bacası tüten evler.

Süslenmiş ağaçlar.

Yolunu gözledikleri, torbası hediye dolu bir noel baba.

Ötesi yoktur.

 

Yıllarca yaptıklarımızla küreyi falan ısıttık, aldık birçoğunun ellerinden yağan karları.

Sırf koca koca binalar yapmak için, kestik ağaçlarını.

Korumak isteyenlerin nefeslerini de kestik.

Nice Ali İsmail gönderdik gökyüzüne, Berkin uğurladık.

Ama yine de hala hepsine, bacası tüten evler sağlayamadık.

 

Kurbanınız olayım.

Bırakın da hayalleri yaşasın.

Yolunu gözledikleri noel babaları her yılbaşı onlara, hediyelerin en güzelini versin.

Yani düşünmeyi, hayal etmeyi.

En büyük zenginliğin bu olduğunu görsünler.

O hayallere ulaşabilme yollarını çözsünler

Okusunlar, yazsınlar.

 

Siz yine ne yapıyorsanız yapın da

Aman çocukları rahat bırakın canlar.